Ale to już było i nie wróci więcej

[tafig]

Sam tytuł mówi nam, że wszystko ma swój koniec. W przyszłym roku o tej porze jak Bóg da będę już emerytem. Dlaczego piszę to w dziale Urania Postępy Astronomii. Kiedy przed 12 laty zaczynałem swoją przygodę z Uranią nie myślałem, że potrwa aż tak długo. Umowa jaką powziąłem z redaktorem naczelnym czasopisma miała być na rok. Trwała 12 lat. Postanowiłem przekazać prowadzenie naszego biuletynu Konradowi by też mógł się wykazać i kontynuować współpracę z Uranią. Może przyjdzie jeszcze czas by nieco szczegółowiej opisać tamte lata przygody z Uranią. Dla mnie było to coś rewelacyjnego tym bardziej, że nawet mi się to nigdy nie śniło. Pamiętam będąc młodzieńcem zafascynowanym astronomią próbowałem pisać do Świata Młodych ale bez rezultatu. Jedynym artykułem, który opublikowała Skrzydlata Polska był krótki artykuł o tajemniczych światłach. Urania była zawsze gdzie postanowiłem wystąpić, czy to w szkole, czy przedszkolu lub na naszych zjazdach, a koszulki Uranii nosiłem nawet na co dzień. Dzięki Uranii w 2017 roku uczestnicząc w spotkaniu redaktorów i współpracowników stanąłem na astronomicznym "Mont Everest" czyli na czaszy radioteleskopu RT4. Jak wiemy z mediów dzisiaj brakuje pieniędzy na dofinansowanie jego pracy. To bardzo boli jak rząd trwoni pieniądze a nie stać go na naukę. W 2019 roku również dzięki Uranii i PTMA otrzymałem najwyższe odznaczenie w amatorskiej astronomii, złotą odznakę PTMA. Można powiedzieć, że osiągnąłem wszystko co mogłem osiągnąć i czas by dać szansę innym. Oczywiście nie zapomnę o naszym czasopiśmie i tych osobach, którzy ją współtworzyli. W tym miejscu wypada podziękować redaktorowi naczelnemu Maciejowi Mikołajewskiemu za zaufanie i propagowanie naszej sekcji, jak również redaktorowi technicznemu Jackowi Drążkowskiemu. Nie zapomnę też tych współredaktorów i współpracowników, z którymi miałem możliwość się spotkać.